اقامت

اي كه چون شمس آمدي اندر بقا                     چون قمر گردان بگشتم پس در آ

اي كه در كشور گشايي تركه اي                    ملك دل را من كه بگشادم بيا

نيزه بر آن نرگسانت بسته اي                        من بنتوانم  تقابل در غزا

ترك تازي ميكني و سرگراني  بيخبر              كآب و جارو كرده ام ملك دل را پس بيا

خون من هم گر بريزي هديه اقدام تو                بهر خونخواهي نگويم بنده نوازي كن بيا

تلخي ايام دي شد روز نصرت ميرسد              گر نگيريم تو دست نصر خواهد شد بيا

اين دو دم را چون غنيمت پاسداريش كنيم          شه زنيم ورنه غلامي اندر آيد پس ييا

خسته و خونين شدست اين رهگذر اندرپيت       راه پيكار بگذار و ياس مهرباني گو بيا

شتبه ششم خرداد

سلام...

باز هم در سجودم... خواندمت.. خواندی مرا

دست بگرفتی و نفس هم باز داری مرا

من ندانم از چه گویم کاین تا بحال

گر نگفتم .. الکنم ... در این خیال

از صدایت آنچنان مدهوشمی

وز نگاهت اینچنان مستانمی

از لطافت.. از ادب.. وز دلبری

من ندانم کای تو انسی یا پری

نه ز انسی تو.. نه از جنس پری

من برآنم کز دو عالم برتری

از جمادم گر بدر آوردمی

خاک و آتش را بهم آمختمی

رقصم آمد این قلم در دست ...باز

هله ای صاحب قلم .. هین سر بباز

شرب و خمری... مست و هوشی... مرگ و جان

این همه ضد را تو گرد آوردی چنان

گر بنوشم .. یا نیوشم من تو را

مست مستم.. هوش هوشی .. تو مرا

هم نفس با تو بگیرم دم به دم

یا که یکدم تو بگیری این دو دم

جان جانی.. تو منی.. نه من منم

گر تویی جان پس کیم من.. نه منم

من من را من فدايي كردمت

تا كه يكدم من به آغوش آرمت

سوم خرداد

سلام...

امروز دو شنبه روز نهم. هوا هر روز بوي ديگريست... داشتم فكر ميكردم من هميشه تو پاييز دلم ميگيره... چقدر بهار امسال غربت پاييزي هديه كرد به من.

خواجه امروز حرفي رو زد كه يه بار ديگه هم گفته بود. جواب من شد سكوت به سوال كسي كه پرسيد يعني جه. تلفن از راه دور بود و نه شرط انصاف كه بگم كه خواجه جدايي رو تو چي ميينه. ولي حالا... مقصد و مقصود شده رهايي و رهايي هم دليل براي تحمل اقامت كوتاه..

خواجه گفت:

فاتحه اي چو آمدي بر سر خسته اي بخوان                                لب بگشا كه ميدهد لعل لبت به مرده جان

آنكه به پرسش آمدو فاتحه خوانده ميرود                                   گو نفسي كه روح را ميكنم از پيش روان

اي كه طبيب خسته اي، روي زبان من ببين                   ًًٌَّّۤۤ            كاين دم و دود سينه ام بار دلست بر زبان

گر چه تب استخوان من كرد ز مهر گرم و رفت                         همچو تبم نميرود آتش مهر از استخوان

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن                                   چشمم از آن دو چشم تو خسته شدست و ناتوان  

باز نشان حرارتم، زآب دو ديده و ببين                                     نبض مرا كه ميدهد هيج ز زندگي نشان؟

آنكه مدم شيشه ام از پي عيش داده است                                    شيشه ام از چه ميبرد پيش طبيب هر زمان؟

حافظ از آب زندگي شعر تو داد شربتم                                     ترك طبيب كن بيا نسخه شربتم بخوان

خوب... حالا كسايي كه خواجه شناسند و حافظي، حسودي نكنن، حافظ اگه ما رو حلال كرده و شربت ميده و ميگه كه اشتباه نرفتم و صواب بوده.. بدونن كه من و حافظ ساليان زندگي رو با هم سپري كرديم. ديگه شرط رفاقت بجا آورده ديگه .

اما خط خطي هاي اين حقير خسته هديه ميشه به آستان حضرت دوست كه صاحب غزل هم اوست.