سلام...
امروز خسته ترم از دیروز. دست سوال بردم به "خواجه" . گویی زخم ها عمیق تر شده اند از درمان مرحمش.
با من شریک شوید در شهد سخنش:
نماز شام غریبان چو گريه آغازم به مويه هاي غريبانه قصه پردازم
به ياد يار و ديار آنچنان بگريم زار كه از جهان ره و رسم سفر بر اندازم
من از ديار حبيبم نه از بلاد غريب مهيمنا به رفيقان خود رسان بازم
خداي را مددي اي رفيق ره، تا من بكوي ميكده ديگر علم برافرازم
خرد ز پيري من كي حساب برگيرد كه باز با صنمي طفل عشق مي بازم
بجز صبا و شمالم نمي شناسد كس عزيز من كه بجز باد نيست دمسازم
هواي منزل يار آب زندگاني ماست صبا بيار نسيمي ز خاك شيرازم
سرشكم آمد و عيبم بگفت روي بروي شكايت از كه كنم ، خانگيست غمازم
ز چنگ زهره شنيدم كه صبحدم ميگفت غلام حافظ خوش لهجه خوش آوازم
و شاهد كه گفت:
گر دست رسد در سر زلفين تو بازم
چون گوي، چه سرها كه به چوگان تو بازم.
خواجه است ديگر. حرفش و كلامش حكم. ما هم كه اهل شك نيستيم پيش خواجه.
اما.... بن بست.
"
خسته بود صداي راه رفتن اش.
كوچه، ساكت ماند، در استتار نيمه شب.
صدا دور شد.
تمام شد، با هيبت صداي يك گلوله."
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386ساعت 18:58 توسط رهگذر
|
سلام...
باز هم ممنونم كه مي آييد. كمي گيجم، كمي ماسيده؛ كمي خسته. اما فكر كنم هنوز از حواس پنج گانه چيزي به ارث برده ام دور از هياهو. جايي لابلاي وارثان يعقوب.
راندند مرا،
و دلم را شكستند.
حرام كردند نامت را،
و دلم را شكستند.
ندانستند
آنسو تر
دلم هزار تكه شد
و هر تكه
نام تو را تاباند
تا خورشيد.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386ساعت 18:7 توسط رهگذر
|
سلام...
بعد از چند روز آمدم باز. سفری کاری بود و تلاش روزمرگی .
با سلام باز آمدم.
"
چيزي عجيب است در اين شهر
يا در من؟
چيزي عجيب، خيس ....
چراغ ها كه روشن مي شوند
شب مي شود!"
+ نوشته شده در شنبه بیستم مرداد 1386ساعت 20:26 توسط رهگذر
|
سلام...
دل من می گیرد
که زلالی شیشه ، محبوس آهن است
روبروی ما آسمان را "مجازی" هدیه می دهند.
و ماه پشت همه پنجره هاست
دل من می گیرد
که تو حتا از پس این فاصله های محبوس،
نگاهت را می دزدی.
من به تو می گویم
اگرت فاصله ها درد است
اگرت درد آهن سرد است
آه بکش
فاصله آب می شود.
+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386ساعت 14:6 توسط رهگذر
|
سلام....
باز هم منت مي گذاريد و با حضورتان " نور" مي دهيد. مكرر باد!
جز " چو گل هر دم به بويت جامه در تن.... كنم چاك از گريبان تا به دامن" چيزي ندارم براي سپاس و جز چشم نيست فرش راهتان.
و ممنونم از نظر هاي شما. مهربانيتان واقعيت ها را پشت كلمه هاي لطيفتان پنهان مي كند و من هنوز در راه تلمّذ مانده ام. پس اگر انتقادي هست به ديد جان مي خوانم.
بگذريم.
وقتي كه "صداي پاي آب" به گوش من بي سر و پا هم مي رسد، پس بي اجازه از صاحب صدا شايد، ميشود كمي غوطه خورد. من هنوز شنا بلد نيستم. گو اينكه كمي دور تر به پای بوسي "سهراب" رفتم و رخصت خواستم پس از سفر شيراز.
من امشب
شيطان را
به ميهماني " اشك و شراب"
مي خوانم
و طعم تنهايي "گس" را امشب
از لب ديوار "ملامت"
دور خواهم انداخت.
من و شيطان امشب
دور از " بسم خدا"
تا ته شرك رجيم
تا ته "آن" جرعه با قيمانده همراهيم.
خوب مي دانم كه " تقرّب" يعني "كفر"
كه سپيد پوشان پرّان خدا
مجمع رنگ "هفت" اند
پشت "منشور" نقاب!
من...
مي ستايم شيطان را
مي ستايد " او" من را
من از اين جام شراب غسل مي گيرم
به نمازي مي ايستم
كه در آن
مامن سرد "صداقت" خاك است
و در آن
هرزگي ياس سپيد
پي لاسيدن با زاغ و زغن
فاصله دارد تا لاف بكارت در باران
و در آن ركعت بكر، شرم رنگ شراب است
من اتاقم را امشب
مي سپرم به شيطان
ديده بسته مي خواهم
مرا با خود ببرد
تا ته نشئه گي سيب و دندان
مي خواهم
با خود ببرد
تا ته "امشب ها"
تا ته "بستر گاه"
" خيس گناه"
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم مرداد 1386ساعت 21:18 توسط رهگذر
|
سلام...
از همه ممنونم... از همه كساني كه آمدند.. با دعوت و يا بي دعوت.. فقط همين كه چشم نا قابل فرش قدم هاي شما.
به دعوت اگر آمديد كه منت گذاشتيد و اگر بي دعوت آمديد افتخار هم نفسي را حتا براي چند دقيقه به من داديد. پس ممنونم.
+++++++++++++++++++++++++++++++
چه اتفاق ساده اي
سكوت تو.. حريم من
شكسته مي شوم در اين هوا
چه لحظه هاي ساده اي
غرور تو... غروب من
و انكسار طيف مرگ زوزه مي كشد در اين هوا
چه يادگار هاي ماندني
كه پيش تو
درون من زبانه مي كشد لهيب اشتياق
عجب تولد نا گهانه اي
كه بين ما
پي شكستن حريم ماضيان
پي خماري بخار آب( روي شيشه هاي انتظار)
پي تكدر سيب هاي كال
پي تنيدن سيم هاي ساز
شكفت.
چه كودكي... مريض بلوغ نارسي
در امتداد شام هاي دردهايمان
نخفت
چه انتخاب مضحكي
كه لابلاي اين همه خمار تشنگي
كه لابلاي برف و آدمك
(پي تمام استخاره هاي خوب)
كه لابلاي ترس و اضطراب مخفيانه ات
كه لابلاي عشق و مصلحت
كه لابلاي تمام تلاش هاي بيهوده ات
(پي تمام گريه هاي انكار گونه ات)
پي لهيدن زمان، به خون كشيدن دليل و آفتاب
(ميان لحظه هاي ناب)
دخيل استجابت هرزه ی فراموشگي
شكفت
چه وعده هاي بامداد كودكانه اي
ترنم مجازي طلوع هزار باره ات
خسوف چرك بار من
اعتياد داروگ به ريزش رقص هاي عصرا نه ات
.......................
.......................
چه انقلاب كودكانه اي
چه انقلاب كودكانه اي
.... چه انقلاب كودكانه اي
+ نوشته شده در سه شنبه نهم مرداد 1386ساعت 17:26 توسط رهگذر
|
مهم نیست کجا ایستاده ام
نه حتا پشت کردنت
نه بی قراری
که پیر شد انتظار
مهم نیست بی که ایستاده ام
نه حتا ناز کردنت
نه بهانه های بیهودگی
که پیر شد انتظار
شاید مهم نیست که مهم نیست..
حتا این هم!
مرد انتظار ز فرسودگی
و
به جرم "شرک" و "ارتداد"
من مانده ام بی بهانه
تونیامدی بی بهانه
+ نوشته شده در شنبه ششم مرداد 1386ساعت 23:49 توسط رهگذر
|
همان هميشگي...
سر همان كوچه هميشگي... سوار كه مي شوي بي اختيار صداي CD رو كم مي كنم. مثل هميشه.
گرم شنيدن صدات مي شم.. چقدر سخته درك كلمات ،لابلاي موسيقي صدات.، مثل هميشه..
همان كافي شاپ و همان سفارش هميشگي... اما اينبار يكي از شكلات ها خورده نشد...
مي رويم.. همان پارك هميشگي..3 تا كوچه بالا تر. همون كه سرماي زمستونش دور از همه، ما رو به رقص درآورده بود.. چقدر شلوغه امروز..
مثل هميشه گرم حرفيم..گرم گرم.... غرق غرق... خيس خيس. ..
مثل هميشه اصرار.. دليل.. تصميم.. همه اين كلمه اي تكراري.. همه همه همه كلمه هاي تكراري...
5-6 نفر رد ميشن.. صداشون خيلي بلنده و نمي گذارن صدات رو بشنوم...
صداي خنده و صداي نگاهشون نميذاره بشنوم صدات رو.
" اينو داشته باش.. خل شده..با خودش حرف ميزنه .. "
ياد تو اينقدر زنده است؟
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم مرداد 1386ساعت 18:2 توسط رهگذر
|
سلام
" بیا... بیا تا نهراسیم از آویختن
به شاخه رقصان درخت سیب. بیا....
بیا تا مثل کودکی < یادت هست؟> غرق در باد... چشم ببندیم
"بادبادک" می شویم؟
مثل قدیم... بیا سوار باد.... رو به غروب فریاد شویم...
بزرگ شدیم؟....بزرگ شده ایم؟
عدم درک قرمزی رنگ غروب... سبزی پیچش پیچک دور تا دور حیاط ... نیست سوال...
بزرگ شده ایم...؟
بیا.. تا نهراسیم.. از فریاد... که میان علف های بلند.. بین عشق بازی گندم و باد... گم شویم.. نیست شویم...
فریاد کنیم.. عشق دیگر زاده قلب من و قلب تو نیست...
عشق تفسیر وجود... دلیل زندگی یک ماهی ست.
عشق محکوم "فنا" در هماغوشیها نیست.
رهگذر
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم مرداد 1386ساعت 11:24 توسط رهگذر
|
