سلام،
باز هم مدتي شد.
سلام به اونهايي كه آمدند و نوشتند و نرفتند،
سلام به اونهايي كه آمدند و نوشتند و رفتند،
حتا سلام به اونهايي كه نيامدند و ننوشتند.
مدتي شد كه نبودم. قصد به توضيح نبود. برگشتم و ديدم، سكوت علاج درد نبود و آمدم كه بنويسم.
و هذه القصتي!
22 روز غيبت به هر چيزي تعبير شد. نظرات رو كه ديدم خوشحال شدم از اينكه فيلتر نكردم. خوشحال تر از اينكه ظرفيت ديدن و سكوت هنوز همراه من مونده و هنوز هم هر كسي هر چيزي بخواهد مي گويد. هزار باره هم مي خوانم و سكوت. نه اينكه من منم؟ هنوز هم مي گويم مانا بمانيد. اني في ما وقع عريان بالبصر.
دليل غيبت سردردي بود مزمن. يكي از رگها شيطنتي كرده بود. كماكان با دارو سر مي كنيم با چاشني احتياط.
و اما نظرات.
اينجا امن است. هر كسي بگويد. هر چه مي خواهد.صواب و نا صواب، عيان و پنهان، سزا و ناسزا، خصوصي و عمومي.
ما كه هيچ نگفتيم، كم وفايي شد و نگفتيم، بي وفايي شد و هيچ نگفتيم، عهد شكست و نگفتيم.
انتظار مرد و به چهل نشست. حا لا رنگ پيرهن ما مشكي نيست.
انتظار كه مرد وصيت كرد به همه :
" فاصله بين صداقت و بلاهت دور است، دور".
باشد كه بدانيم.
چند روزيست قصد نوشتن دارم. مجالي نبود و امروز قصد به انجام رسيد.
جاري شد:
" پيراهنم كه پاره شد،
چاه را پيمودم بي درنگ
كه كسي نظر بد سوي زليخا نكند."
اما رهگذر. قصد معرفي دارم. كمي دير است (؟)
نام رهگذر، شما هرزه گرد بخوانيد. پيشه ام بازرگاني ست، شما بخوانيد شارلاتانيسم. علاقه ام نوشتن، شما بخوانيد لهو و لعب.
معتاد به هرويين، كراك و هر چه كه ممكن است بد ترين باشد.
(عذر لغت دارم) مفعول جنسي هم هستم. ودر انتهاي انحراف، پنهانم.
داراي 3 مورد ازدواج و طلاق. حاصلشان 7 كودك كه در نهايت پستي در شيرخواگاه هاي غفلت اين شهر رهايشان كرده ام.
...............................................
...............................................
...............................................
با تمامي اين اوصاف، كمي هم جاي خالي براي دوستاني كه ذوق و قريحه خوبي در داستان پردازي دارند. وكالت بلا عزل براي شما. بنويسيد هر چه مي خواهيد. هر چه بد تر، به تر!
اينجا هستم براي نوشتن. نه كه هنرم با شد كه غره شوم. مي نويسم براي خالي شدن. فكر و روح من ظرفيت بالايي ندارد. چشم بر هم كه مي زنم لبريز است.
سوال من اين است، اين رهگذر، مي تواند بد ترين موجودي باشد كه هست. اينجا مي آيد براي نوشتن. شما مي خوانيد؟
خطاب به عام:
به دنبال هيچ چيزي نيستم. نه ارتباط شخصي و نه هيچ.
خطاب به خاص:
گفته ام ده باره؛ نه تهديد و نه تحريك. راه آن بود كه نپيمودي. چاره صداقت بود، همدلي و دريا دلي. دريا دلي فاصله دارد با تنگ بلور، حتا اگر با جواهر بيارايي اش.
نظرات را پاك نمي كنم.
اما ديگر جوابي نيست. هر چه مي خواهيد بگوييد.
اما امروز 2 قطعه هست. يكي كه در بالا آمد:
" پيراهنم كه پاره شد،
چاه را پيمودم بي درنگ
كه كسي نظر بد سوي زليخا نكند."
و ديگري پاييز است. بوي مدرسه ها. بوي قديم. غوغايي مي كنند اين خاطره ها.
"
پاييز است.
ياد مادر بزرگ می برد نگاهم را
كنار جاروي خيس خورده
آفتاب از لاي پرده سرك مي كشد
و ذرات مي رقصند،
رنگ به رنگ."
مانا بمانيد
رهگذر.
