حسب حالي ننوشتي و شد ايامي چند
دلبري كو كه رساند به تو پيغامي چند.
براي مهرباناني كه هنوز رهگذر را ميهمان شراب حضورشان مي كنند، جز از خواجه ، چه مي شود گفت؟
"كلك مشكين تو روزي كه ز ما ياد كند ببرد اجر دو صد بنده كه آزاد كند"
هنوز رد پاي دلتنگي مادر، ياد عطر حضورش لابلاي سردرگمي هاي روزانه مي شود آرامش براي درد هايي كه مكرر بي اعتنا به رنگين كمان بي باران قرصها مي آيند.
براي مادر نوشتم:
"زرد،
مي رود با وزشي نا هنگام،
و مي خوابد،
تا
رستني دوباره."
هفته پيشين خوابي ديدم آغشته به پرواز. چيزي بود غير از آسمان. اما مي شد پر باز كرد. به قول خواجه "شراب آلوده" . ما هم كه اهل ريا نيستيم. از آغاز اين خرقه را به شرط لكه هاي شراب اش خريديم. فروشنده هم كه به گمانم از "ازل" براي ما نگه داشته بود.
براي خواب، روي كاغذ آمد:
اي مهربان!
از دلهره هاي احتياط،
برزخ مه آلود فاصله؛
پژواك انتظار،
تا....
شهوت شراب ديدار،
پرواي من شكست.
سيمرغ پر گشود.
مانا بمانید
رهگذر
